Op welk ogenblik in onze geschiedenis als mens beslisten wij als lafaards door het leven te gaan?
Ik vraag het me echt af.
Van waar komt dit?
Waar ligt de wortel?
Wat was het ogenblik waarop we dachten bij onszelf:
“Laat ons nu maar eens lekker baden in destructieve macht, wellust en ego.”?
Op dat ogenblik, deze beslissing, wisten we dat we elkaar van binnenuit kapot gingen maken. Toch?
We zien en voelen dat we pijn toebrengen aan onze eigen medemens.
We wéten dat we pijn toebrengen aan elkander.
We doen het vaak zelfs in die mate dat de pijniging in deze levensvorm nooit (volledig) zal genezen.
Wanneer en vooral waarom hebben we dit beslist als mens?
Zo’n pijn inflecteren op een ander?
Keer op keer opnieuw.
Waarom?
Wat is het nut?
Welke is de meerwaarde?
Anders dan het creëren van mensen die als makke schaapjes controleerbaar worden, zie ik er niets in.
Leeg getrokken mensen.
Leeg gezogen mensen.
Kijk rond je.
Wie straalt de energie uit waarvan je denkt: “Wooooo, dat licht.” #smelt
Wie lééft er echt?
En neen, jezelf lam zuipen om dan éindelijk te durven dansen en ‘plezier’ te maken, is niet leven.
Als dit alles glashelder wordt voor jou kan je niet anders dan de volgende vraag stellen:
“Waarom wijzen we er elkaar niet op?”
Waarom wijzen we de ander er niet op als die de klootzak/bitch uithangt?
Benadrukkende dat die best eens goed in eigen boezem kijkt en moet stoppen met het als een ware lafaard op de ander uit te werken?
Het feit dat de één de ander doelbewust aanvalt om eigen verantwoordelijkheid over eigen innerlijke zijn niet moet nemen… Waarom tolereren we dat?
Waarom blijven we hier excuses voor geven?
“Ach, maar hij/zij is angstig.”
“Ach, hij/zij had een slechte dag.”
“Ach, hij/zij is getraumatiseerd.”
So what?
Niets daarvan geeft een vrijgeleide om zo rond jezelf te gaan slaan en iedereen mee te nemen in jouw kielzog.
Het gaat mijn pet te boven.
Het feit dat ZOVEEL het doen, dat het kan blijven bestaan én het ergste van allemaal de groep beslist het in stand te houden.
Waarom roepen we niet ter orde?
Waarom laten we toe dat deze besmettelijke infectie, want dat is het echt wél, en pijniging kan en mag blijven bestaan?
En neen.
Ik vraag niet om het ter orde roepen in te vullen door het ego gedrevene.
Neen.
Niet op een manipulerende manier.
Niet op een intimiderende en angst in boezemde manier.
Niet op een kleinerende manier.
Wel.
Gegrond.
Respectvol.
To the point.
Rustig.
Feiten en observaties brengende om te verhelderen.
Communicatie om niet meer toe te laten weg te vluchten.
Communicatie om je medemens te zeggen en te laten voelen:
“Ik zie jou mens. Ik zie wat je doet. Ik zie waar je van vlucht. Doe dit niet. Ik zie jou te graag hiervoor. Mijn medemens. Ik zie jou te graag om jou zo in pijniging te zien gaan. Keer op keer opnieuw die pijniging. De besmettelijke infectie verder verspreidende. Mijn medemens. Kijk naar wat je doet. Kijk naar jezelf en anderen. Begrijp jezelf en anderen. Kijk verder in de diepte. Begrijp verder in de diepte, zodat je die impuls kan voelen om werkelijk te veranderen. Beslis te veranderen. Wil veranderen. Heb de moed te veranderen. Neem het met beide handen aan en zet door. Wij hebben jou nodig moedig mens. De besmettelijke infectie die onze mensheid teistert. Elk verandert mens, in kern, zorgt voor een stopzetting van de besmetting. Als het zich nogmaals toont, zal deze mens het in diepte begrijpen en nooit meer aannemen als eigen realiteit. Nooit meer verder verspreiden. Op deze manier wordt deze mens een baken van hoop en inspiratie voor de anderen. Het bewijs leverende dat je zelf een stevige innerlijke basis kan opbouwen. Begrijp wat er op het spel staat nu en voor jouw toekomst. Onze toekomst. Wij hebben jou nodig. Beslis.”
Het is geen klein nog een gemakkelijk gegeven.
Toegegeven, dat besef ik.
Toch, nog steeds moeilijk te begrijpen waarom zovelen beslissen:
“Neen, wij nemen geen verantwoordelijkheid”
“Neen, wij gaan dit niet recht in de ogen kijken en aanpakken.”
“Inderdaad, wij blijven nog liever lafaards dan hier iets mee te doen.”
Vaak ervaar ik weerstand, aanval en drang tot mijn vernietiging als ik de zaken, zoals ze zijn, op tafel leg. Om nog maar te zwijgen van de ‘namen’ en zogezegde ‘realiteiten over wie ik werkelijk ben’ die ik op mijn naam en eigenheid geplakt krijg.
Simpelweg omdat onze mensheid lafheid verkiest boven moed.
Simpelweg omdat onze mensheid lafheid verkiest boven verantwoordelijkheid.
Het gaat niet algeheel mijn pet te boven.
Gelukkig.
Toch blijven de vragen:
-> “Wat hebben jullie nodig om te beslissen moedig eigen shit aan te kijken en
ermee aan de slag te gaan?”
-> “Wat kan jullie er toe brengen om wél jullie verantwoordelijkheid te nemen?”
Al duurt het dit leven lang.
Ik doe verder tot ik de diepgaande kennis van wortels heb verworven en aansluitend de mogelijke manieren van aanpakken en oplossingen heb gevonden voor jullie.
Ondanks alles wat ik zie.
Ondanks het besef dat de mensheid zichzelf in de steek heeft gelaten.
Ik wéét dat we dit kunnen omdraaien.
Elk mens in kern is goed.
Nu nog de shit errond aanpakken en nooit laten we onszelf nog in de steek.
Saskia